سه روز پيش

   O Mary don't you weep, don't you mourn   

مرا کاسپارسکی صدا کنید. کسپرسکای ارزانی خودتان. کاسپارسکی بدون هیچ مصوت کوتاهی. همه مصوت‌های من بلندند. چند روز پیش داشتیم فکر می‌کردیم اگر مصوت بلند نبود هیچ دادی نبود. اگر مصوت بلند نبود هیچ کس نمی‌توانست هوار بزند و جیغ بکشد. نه البته، جیغ قضیه‌اش فرق می‌کند. در جیغ همیشه یک حرف‌های جدیدی، یک صداهای جدیدی متولد می‌شوند که نمی‌شود بعدن تکرارشان کرد و نمی‌شود بعدن توی کلمه‌ها و جمله‌ها گذاشتشان بغل بقیه حرف‌ها. روی صحبتم با جیغ واقعی است نه ادای جیغ. در هر جیغ صدای برّنده تازه‌ای است. با هرجیغ چیزی به جهان اضافه می‌شود. این را من نمی‌گویم،‌ دانشمندان می‌گویند. تمام جیغ‌هایتان را ضبط کنید و با هم مقایسه کنید تا بفهمید محال است دو جیغ شبیه هم باشند. در هر جیغ راز نهفته‌ای است و صد دریغ بر آنانی که تا به حال جیغ نکشید‌ه‌اند و صدایی به جهان اضافه نکرده‌اند. داشتم از مصوت‌ها می‌گفتم. بگویید سک و هیچ مصوت کوتاهی به س و ک اضافه نکنید. ما نیم ساعت تمام داشتیم می‌گفتیم سک و صدایمان از بیست درصد حجم بالقوه‌اش فراتر نمی‌رفت. بعد ببینید که چه‌طور این حروف صامت خسته‌تان می‌کنند. چه فشاری باید به خودتان بیاورید وقتی از دوتا به سه تا می‌رسند چون تقریباً محال است به چهار تا برسند. من جانم در می‌رود تا بتوانم اسپرینگستین را درست ادا کنم. اسپرینگستین تنها اسمی است که در آن چهار حرف صامت با پررویی تمام کنار هم قرار گرفته‌اند. بعد از دو یا سه حرف صامت همیشه باید یک مصوت کوتاهی بلندی چیزی باشد که حرف صامت دچار سکته و مرگ زودرس نشود. حیات حرف صامت به مصوت بلند است. که چی؟ که چی ندارد. از نعمت برخورداری از حروف مصوت استفاده کنید و دادتان را بزنید.